Pojęcie „terapii” pochodzi z języka greckiego („terapeuein”) i oznacza „opiekę, oddawanie czci”, oraz w szerszym znaczeniu „leczenie”. W języku angielskim terapia („therapy”) odsyła do opieki nad pacjentem bez udziału środków farmakologicznych i ingerencji chirurgicznej, natomiast terapia zajęciowa („therapy occupation”) wskazuje na określone środki i działania, dzięki którym kształtujemy pożądane efekty. Zajęcie jest kluczowym pojęciem w terapii, a oznacza „czynność, która jest aktywna, celowa i znacząca dla jednostki”. Współcześnie istnieje wiele definicji tego terminu, przyjmijmy za Światową Federacją Terapeutów Zajęciowych, że terapia zajęciowa (ergoterapia) to „dyscyplina ochrony zdrowia koncentrująca się wokół umożliwiania ludziom osiągnięcia zdrowia, dobrostanu i satysfakcji życiowej poprzez uczestnictwo w różnego rodzaju zajęciach”. Aktywność czyli zajmowanie się czymś to podstawowa potrzeba człowieka, która związana jest z samoobsługą, czasem wolnym i produktywnością. W zajęciach mających na celu pomoc osobom z deficytami, terapia zajęciowa jest kluczową metodą wsparcia. Zgodnie z „prawami zajęciowymi” aktywne doświadczenie ubogaca jednostkę, sprzyja zdrowiu i integracji społecznej, pozwala osiągnąć autonomię oraz jest ogólnie korzystne dla zdrowia i rozwoju danej osoby. Podsumowując: zajęcie ma zasadniczy wpływa na zdrowie i dobrostan człowieka. W zależności od dobranej metody i profesji terapeuty wyróżniamy ergoterapię (terapię zajęciową, czyli ukierunkowaną aktywność taka jak rzeźbiarstwo, stolarstwo, tkactwo), arteterapię (terapię przez sztukę, czyli biblioterapię, teatroterapię, muzykoterapię), socjoterapię i psychoterapię. Współcześnie ilość metod i form terapeutycznych jest bardzo duża i często osoba posiadająca wiedzę i kwalifikacje w danej dziedzinie tworzy swoją własną metodę pomocową. Dlatego możemy pomagać osobom na popularnych zajęciach z dogoterapii, hipoterapii, hydroterapii i balneoterapii, ale możemy skorzystać z alternatywnych ofert terapeutycznych takich jak terapia delfinami, terapii misami dźwiękowymi czy terapii śmiechem. A gdzie w tym wszystkim góry ?
Środowisko górskie dostarcza bardzo wielu tematów, które można wykorzystać na zajęciach, a jest to przede wszystkim kultura górali karpackich (strój, zwyczaje, muzyka, gwara, zbójnictwo, pasterstwo) oraz wszystko co wiąże się z turystyką (góry, regiony, szlaki, schroniska, ludzie, bezpieczeństwo). Wszystkie te elementy wykorzystujemy na naszych zajęciach terapeutycznych. Jak to wygląda w praktyce ? Na filmoterapii oglądamy fragment obrazu z motywem góralskim (np. sceny z „Janosika”), omawiamy go, a następnie wykonujemy prace plastyczne inspirowane tą historią. Na biblioterapii w ramach cyklu „Poznajemy świętych w Karpatach” wykonaliśmy z tekstów, rysunków i zdjęć nasze własne książki o św. Kindze i św. Janie Pawle II. Piosenka towarzyszy nam często na naszych wycieczkach, ale także śpiewamy w ośrodku ułożone przez nas teksty do znanych melodii. Zajęcia plastyczne stanowią istotny element terapii dlatego, że wykorzystujemy wszelkie formy artystyczne, środki i materiały (kredka, farba, tkanina, bibuła, drewno, kamień) tak, by powstały jak najlepiej wyrażające nas prace.